estoy bien

Aklına gelirsem yaz bana olur mu
Yaz işte, ne yazdığının bir önemi yok,
Bekliyorum sırf belki yazarsın diye,
Olur da şans ya aklına gelirim belki diye…
”Nasılsın” yaz mesela,
”Şimdi daha iyiyim” diyebileyim sana,
”Neden” dersen de ”çünkü sen geldin” derim muhtemelen.

Arada yaz sen bana,
Arada sırada yaz işte, orada olduğunu bileyim,
Nasıl olduğunu bileyim, aklım sende kaldı biliyorsun,
Ben sana kalbimle beraber onu da vermiştim,
O yüzden sen arada yaz bana. 

Uzun uzun yaz istersen, sayfalar yetmesin
Ya da kısacık yaz ne fark eder ki
Yazmış olman başlı başına bir devrimdi…
O yüzden sen arada yaz bana.

Bir haber, bir ses, bir seda, bir selam, biraz nefes…

birşeyler yazmalıyım. herhangi bir şeyle ilgili herhangi birşey olmalı bu. o, bu ya da şu olmalı konusu. ama muhakkak yazmalıyım.

farkettim ki hayal dünyamın gerçekten bir sınırı, bir ufuk çizgisi yok. hal böyle olunca saatlerce hayal kurabiliyorum, okuduğum kitaplarda kaybolabiliyorum, gerçi bunu kitabına bağlanan herkes yapar ama benimki başka türlü. 

sanırım bir klişeyle yazıma başlıycam, geliyor. hayat çok garip. hakkaten öyle ama biliyormusun. korkardım uzaklardan, gidememekten kavuşamamaktan, ama şimdi neredeyse istediğim her an, ya da evrenin bana torpiliyle bir şekilde gidiyorum çıkıyorum bu şehirden ve o kadar güzel şeylerle dönüyorum ki hayat daha bir güzel görünüyor gözüme. çekilir kılıyor bazı şeyleri. tabi hepsini değil. 

dün bir kitap bitirdim. aşk kitabıydı tabiki. ama ççok güzel bir aşk kitabıydı. içindeki aşk çok güzeldi. adamın yüreğindeki ölüm korkusuyla aşkını dizginleme çabası çok güzeldi. öyle zampara bir adamın aslında nasıl da sevdiğini koruma isteğiyle çabaladığını okudum. 

aşık olmaktan yoruldum biliyomusun, birini tanımaya çalışmaktan, gereksiz kasıntı durumlardan. birisi gelse ve sadece zamanla içimin derinliklerine tanıtsa kendini. varlığıyla huzur verse, yokluğuyla baş etmek zorunda bırakmasa ama kendini özletse.için için hissetsem, her gördüğümde daha da aşık olsam. ama onunla ilgili gelecek hayali kurmadan. bu sefer bunu yapmadan. hem de zerre kadar. günaha girmeden. amacımız olmadan. nereye gidiyoruz demeden. yeni birisi.

hoopp bulamadım yazıcak bişey  

Uzun, hatta cok uzun zamandir yalniz degilim, kendime uzun uzun bakmadim aynada, yuzumu incelemedim, durusuma bakmadim. Firsatim olmadi. Icinde bulundugum hengameden hala kacamadim.

Burada hayat surekli kosturma icinde geciyor. Bak 3yil bitti. Simdi 3.sinif ogrencisi oldum. Ama universite okuduguma dair tek kanit yok elimde. Sadece kredi hesabi yaptigim not cizelgelerim ve fotokopiye alistigimdan beri yazmadigim,ondan bundan topladigim not fotokopileri.

Hayat su ara cok fazla cok sikici. Yazildigi gibi aynen, sikici.

Kurdugun duzene gelip bir baskasinin konmasi kadar lanet bir durum yok. Onun verdigi hayal kirikligi, burukluk, aci, baska hicbir seyde yok.
4 sene calisip didinip yonttugun adama, nerden geldigi belirsiz bir surtuk gelip konuyor. Hem de adam tam birseyler olabilmisken, biz olmaya daha da yaklasmisken. Hadi bunu gectik. Ya is? 3 sene oturttugum duzenimi 20gunde yikip koltugumu bir baska, killi bir herife veriyorlar. Nedeni bile yok, aciklama yapilmadan hem de. Hayattan sogudum resmen. 2 aydir yasadigim maratonun mukafatlarina da bakin siz. Benim gibi bir insan da isyan ederse siz kacin gidin bu gezegenden. Ama o noktaya geldim artik. Nefes aliyorum ama neden, yol katediyorum ama bir yere varamiyorum. Sanki sinirlarim cizilmis. Sen o sinirlari tassamazsin, senin mutlulugun huzurun bu kadar, fazlasini yasamaya basladigini anlarsak geriye aliriz herseyi der gibi hayat. Mehteran takimi gibiyim, 2 ileri 1 geri hep hayat bana. Biri artik aciklamasini yapsin neden boyle?

Su kadarini soyliyim, sen hicbir boku haketmiyosun arkadas. Haketmiyosun, hicbir guzel davranisi, hos tavri haketmiyosun. Ben de bu uyuz tavirlari haketmiyorum. Deger verilmedigini hissettigin an birakip gitmek kolay olmali, niye yapamaz ki insan, o kadar da zor olmamali. Bak nasil da atti arkasina onune bakiyor, bak bak, gor artik ve sen de yap beynim lutfen, kalbin eline ipleri verirsen boyle bocalarsin iste yapma. Umarsiz bir insan olmayi oyle cok isterdim ki, ama ne kadar cok istersem olmayan seyler gibi bu da olmuyor iste, oyle biri olamiyorum.

diyorumki gamzecim yapma, üzülürsün falan. sonra ertesi gün bakıyorum yaa müstehak bu densize yapmayan şerefsizdir diye gaza geliyorum, allahtan sabaha bişeyim kalmıyor da pişmanlık duyacağım şeyler yapmıyorum. valla yaparım bak. çıkma dışarıya sen. evde otur film izle. bokk mu var kadıköy de

Bu sinirle bir gun olurum ben, ama elimde degil ayar ediyorlar, raydan cikariyorlar koca treni. Zaten hersey ust uste geliyorken neden cevrendekiler sana yardim etmez ki? Sana tumsek olmak, hizini kesmek ne yarar saglar onlara? Bunu cozebildigim gun bitiririm heralde okulu. Hayat okulunu. Aha hayat okulu kafasina girdim, iflah olmam ben artik.

Ahada valla o sarki

Yoldayim, Burdur’a gidiyorum. Dernegin isleri gucleri, dernek baskaniyiz ya kosturuyoruz. Sen yokken ben neler neler oldum , neyse bunlar uzun mesele.

Burdan Burdur’a giden yol once Konya’dan sonra da Isparta’dan geciryor. Hatirlarsin sen o yolu. O yola ilk defa senle gitmistim. Simdi ise yanimda yabanci bir hatunla gidiyorum. Hani benim uykum gelmisti de sen gogsune yatirmistin ya, simdi yine uykum geldi ama bu hatun beni gogsune yatirmadigi icin uyuyamiyorum. Iskence gibi. Bu arada ayni zamanda bu gece hala oluyorum, kuzenimin oglu oluyor su saatlerde. Sanirim yoldan skldm daha simdiden, o yuzden sana yazmak istedim yolu da biliyorsun ya, o sebepten. hayirlisi.